چرخ و فلک

نمي دانم اين چندمين بار است كه دست تو را گم مي كنم . شايد شايسته دست مهربان تو نيستم ... اما مرا كودكي تصور كن ... يا شاخه گلي تنها در سياره ات ... كنايه هاي من از سر خشم نبود ... تو عازمي و من تو را دوست مي‌داشتم ... حال كه مي خواهي بروي برو ... مي‌دانم كه روزي دوباره دست تو را خواهم يافت .. هيچ دور نيست آن زمان ... گاه و بيگاه چتر مرا باز كن و ببين كه صورتم زير سيلي آفتاب داغ مي‌شود .... مي دانم كه لحظه وداع نزديك است .... بايست .... ! من خواهم گريست ... تو به جان من بدي روا نداشتي ... تو خواهش قلبم را نديده مي گيري .... و خوب مي دانم اين منم كه اسير سياره تو مي مانم و تو سفر مي كني ... يادت باشد وقتي به ستاره ها سفر كردي من از همينجا برايت دست تكان خواهم داد .... زير سايه بان ياد تو منتظر خواهم ماند زيرا كه عشق هرگز نمي ميرد ....

 
..........................تکیه بر دیوار کردم خاک بر پشتم نشست
...............دوستی با هر که کردم عاقبت قلبم شکست
......تکیه بر دیوار کردم خاک بر فرقم نشست
...خاک بر فرقش نشیند آنکه یار از من گرفت

خبر از آشنايي نيست اينجا.................زشعله ردپايي نيست اينجا
بيا اي دل بيا تا بار بنديم...................براي عشق جائي نيست اينجا

زندگی سنگ شد و قلب مرا ساده شکست............
بشکند دست قضا که پر پروازمو بست
.............
اه و نفرین به من این بار اگر بر گردم..............
پشت پا بر تو زنم/بر تو و بر هر چه که هست ........

ای خدای بزرگ آن قدر به ما عظمت روح و تقوا عطا کن که همه ی وجود خود را با عشق و رغبت قربانی حق کنيم .
                                                                    
خدايا آن چنان تار و پود وجود ما را به عشق خود عجين کن که در وجودت محو شويم.
                                   
خدايا ما را از گرداب خودخواهی و از گردباد هوا و هوس نجات ده و به ما قدرت ايثار عطا کن .
                                   
خدايا در اين لحظات سخت امتحان، نور ايمان را بر قلب ما بتابان و ما را از لغزش نگاه دار.
                                   
خدايا ما را قدرت ده که طاغوت خود پرستی را به زير پا افکنيم و حق و حقيقت را فدای منفعت های شخصی نکنيم.

شب است و من ميان سكوت خويش گم كرده ام مسير جلو را ... كاشكي ميان آشنايي و غربت فاصله اينقدر بنود تا بختر ميشد از ميان مه شخصي را شناخت ... گم كرده ام خويش را ... گم مي كنم خويش را ... بين گفتن و انديشييدن ... بين گريزو ماندن و بين شك و فاصله پرده ايست ... هر بار كه خود را بين سياه و سپيد وا مياندازم   سر آخر خود را تنها حس مي كنم ... چرا تو هيچ وقت تو نيستي ؟ ... من يه دست گم شده نيستم ... من همان نيستم كه تو گفتي ... زودتر از ان كه پرواز كني پريدي ... من يك قطعه سرزمينم كه مهرورزي يادش داده است دايه باران ... و « تو » تو نيستي .. به خاطر همه دوستيها بيا و بگو تو كه هستي ؟

اگاه زهر بگو مگوی هم  

هروزسلام پرسش و خنده

هروز قرار روز اینده

نه مهرفوزون کرد نه ماه جاودکرد

نفرین به سفر که هرچه کرد او کرد

اگرابربودم میباریدم

اگرخدا بودم میافریدم

اگر خورشید بودم میتابیدم

تا بدانیکه دوستت دارم

اگر خدا بودی به تو ایمان میاوردم

اگر باد بودی در نسیمت خود را خنک میکردم

اگر ابری بودی در انتظار اشک مینشستم

تابدانی که دوستت دارم

اگر هیچ بودی

ازتو ابری سپیدی میساختم

ازتو خورشیدی تابان به وجود میاوردم

ازتو نسیم ملایمی میساختم

از تو خدای میساختم تابدانی که

دوستت دارم

منتظر نظراتتون هستم
 یک غزل  تقديم به  دريا  و همه دريايی ها

من و دریا
از خودم بي خبرم از تو بخواهي بلدم
بی تو دريا به همين صخره ، به اين موج ، قسم

 
در کمين صد دل نا پاک نشستست عزيز
تا نفهمند بيا باز جلو چند قدم

 
خوب پا مینهم اکنون به حریمت دریا
تا تو پاشويه کني اين تن سرشار تبم

 
اشک در دامن دريا چه صفايي دارد
همه شهر به ما زل زده ، ما نيز به هم

 
سادگي نقطه عطفي است ميان من وتو
که مرا نيز گره زد به نگاهت محکم

 
ذره اي از دل خود را به من ساده بده
اي دريا بخدا از تو نخواهد شد کم

 
من به موسیقی امواج تو عادت دارم
با سکوتت همه خلوت من ریخت به هم

 
: چند روزي که نبودي چه کشيدم بي تو
ساحلت کاغذ من بود و هر انگشت قلم

 
اسمان هم که دلش سوخت از اين بي مهري
اشک مي ريخت به پيشاني دريا نم نم

 
بس که با صخره و با موج نشستي دريا
خصلت سنگ گرفته است وجودت کم کم

 
من همانم که قرار است بميرم اينجا
بی تو دريا به همين صخره ، به اين موج ، قسم

وقتی عاشق زندگی هستيد
از ديد يک عاشق به دنيا نگاه می کنيد.
وقتی با ديد عشق همه چيز را بنگريد،
متوجه زيبايی در هر چيزی می شويد،
و در هر لحظه دستخوش تعجب و شگفتی شده،
عشق را در همه چيز جستجو می کنيد
                                              <<  باربارا  >>                                      

عشق اقيانوس وسيعي است که دو ساحل رابه يکديگر پيوند مي دهد
love is wide ocean that  joins two shores
 
           ##############*##############               
 
 زندگي بدون عشق بي معني است و خوبي بدون عشق غير ممکن
life whithout love is none sense and goodness without love is impossible
 
            ##############*##############        

دور يا نزديک

راهش می‌توانی خواند

هرچه را آغاز و پايا نيست

حتی

زندگی هم راهيست

از به دنيا آمدن تا مرگ


شايد، مرگ هم راهيست